گفته بودی قدمم لرزان است
قلبم از معنی عشق عریان است
لب من با خنده
و دلم با شادی
با همه بیگانه است
و در این وادی پرجوش و خروش
زورق تن به میان امواج
خسته و بی رمق و حیران است
ولی ای دوست فراموش مکن
در میان همه خسته دلان
در فراسوی وجود من و تو
یک چراغ روشن
همچو آتشکده ای پابرجا
می تراود نوری به دل خسته ما!
این چراغ روشن رهنمای من و توست
رهنمایی که به تاریکی شب می تازد
و تو را تا به سپیده
همره و همراه است
پس به خود آی،ای غنچه من
این چراغ روشن
همه امید درون من و توست
آن که بی امید است
نتواند که به هم وصل کند فرداها
آن که بی امید است
نتواند بشناسد دل را
آن که بی امید است
همه از نور خدا محروم است
آن که بی امید است
شبح خستگی، هر دم
به تنش می کوبد
و همه عشق و صفا را
ز دلش می راند
پس فراموش نکن
که امید و دل خوش
همه سرمایه این زندگی سبز و خوش است!
سعید پورنجان شیرازی
سلام بچه ها! خوبید که انشالله؟ خیلی وقت بود که به این خونه نیومده بودم! یه جورایی الان که اینجا هستم بازم حس خوب دور هم بودن رو لمس میکنم! هنوزم خاطره شیرین اون شب جشن تولد رو به یاد دارم. 
بچه ها! هر کدوم از ما به نوعی از هم خاطره های خوب و بد، شیرین و تلخ، روشن و تیره داریم ... نه؟ خیلی از جاها سعی میکنیم که با حرف زدن فاصله هایی که از سر سوءتفاهم ایجاد شدن رو از بین ببریم و به هم نزدیک بشیم... نزدیک بشیم تا از برکت وجود هم بهره ببریم ... گاهی وقتها هم بجای حرف زدن سعی میکنیم سکوت کنیم تا زمان برای ما این کار رو بکنه! گاهی راه حلی جز پاک شدن خاطره ها باقی نمی مونه! خب زمان بهترین کمک رو در این راه به ما میکنه! اما بازم ته ته همه اینها هنوزم از برکت وجود هم بهره می بریم! البته اینبار غیر مستقیم. هنوز هم چیزهایی هستند که خاطره های ما رو برامون زنده کنن! حتی اگر سالهای سال هم از رابطه های ما بگذره، بازم یه اتفاق ساده میتونه اون لحظه ها رو برامون زنده کنه! نه؟ 
سمانه عزیزم اگر اون روز نذاشتم که بیشتر از این اذیتم کنی واسه خاطر این بود که کم حوصله بودم و عصبانی! ببخش. خصلت بد منه دیگه! عصبانی که میشم همه چیزو فراموش میکنم. امیدوارم که آشتی کرده باشی. بابت سلام رسوندن هم ممنونم عزیزم. انشالله همیشه سلامت باشی.
مریم گلی من! دختری که کمتر میشناسمت! خیلی کمتر از بقیه. امیدوارم که این روزها هر کجا هستی در پناه خداوند خوش و خرم باشی.
مینای مهربونم. صفا و سادگی و صمیمیت تو همیشه برای من یادآور گلها بوده! همیشه ازت یه خاطره دوست داشتنی دارم...وقتی که به یادت می افتم ناخودآگاه فضای ذهنم به رنگ صورتی ملایم در می یاد و آرامش خاصی رو برام به همراه داری ... بدون اینکه تا بحال اتفاق خاصی بین ما افتاده باشه! جالبه نه؟
فریمن کوشولوی بزرگ! بهار نارنج روزهای بهاری... همیشه خنده های تو برام قابل فکر بودن... همیشه حس مالکیت قوی ای که نسبت به اطرافت داری منو خاطر جمع میکنه که میشه خیلی چیزها رو به تو سپرد و رفت...
و آدمهای دیگه ای که روزگاری نه چندان دور، خیلی بهم نزدیک بودیم! نمیدونم این روزها کجاها هستید و چه کارهایی میکنید، اما برای من از شماها خاطره هایی باقی مونده که به جرات میتونم بگم از داشتنشون خوشحالم! خوشحالم که این فرصت رو داشتم تا دنیای شما رو تجربه کنم! وارد روح و فکرتون بشم، زندگی تونو لمس کنم و نقشی هر چند کوچیک در لحظه هایی از عمر شما به عهده داشته باشم. امیدوارم شما هم هر کجای این دنیای کوچیک هستید،در پناه لطف و رحمت خدای مهربون، زندگی ای سرشار و با برکت داشته باشید. خوشبخت باشید...